Er wordt gecontroleerd . . . .

Elspeet - Aardhuisweg

De beloftes zijn: een mooie zonnige dag. Toch is het frisjes en zit de lucht dicht als we Elspeet uit lopen. Het blijft grijs. Na het dorp  lopen we langs de weiden en heide. Aan de horizon liggen de huisjes van de Kleine Kolonie. Dan steken we het Elspeeterveld over.  Het is een afwisselende route. We zijn niet de eerste die hier voorbij gekomen zijn. De krant is al bezorgd. Opvallend aan deze streek is dat ieder een bovengrondse gastank heeft. Al gauw komen we in het bos uit. Het is heerlijk in het bos, overal jong groen.

We komen weer bij een heideveld, het Houtdorperveld. Het is eigendom van de gemeente Ermelo en werd tot 1995 verhuurd als militair oefenterrein. Via de Paleisweg lopen we Garderen binnen. Als we bij de grote ronde stenen molen komen zien we dat de grote deuren open staan. We gaan een kijkje nemen. De smalle trap op naar boven, een over de stelling, die 3 meter 90 boven de straat ligt,  en nemen zo de omgeving in ons op. We nemen de trap naar de volgende verdieping. Dit is de maalzolder. De molen is als zodanig ook nog in gebruik. We lezen in het logboek van de molenaar dat hij afgelopen donderdag gerst gemalen en afgeleverd heeft. We dalen de smalle trapjes af en gaan verder met de tocht. De zon breekt nu helemaal door.  Terwijl we verder gaan zien we de molenaar de kap kruien. Langzaam komt die steeds meer in de wind te staan. 

We lopen over het fietspad wat een ware snelweg blijkt te zijn. We moeten oppassen en steeds aan de kant voor grote groepen wielrenners. Op de Goudberg, die bij het landgoed 't Sol hoort drinken we een kop koffie. Vanaf de stenen berg hebben we een mooi uitzicht over de Garderense Enk en zien we in de verte dat de wieken van de molen draaien. Bij de zandwinning (1982) langs naar het Garderense veld dat nog steeds als militair terrein in gebruik is. Brede zandpaden en diepe sporen. Het enige activiteit die wij bespeuren is de aanwezigheid van het rode leger bosmieren. Verder een algehele stilte. Bij het Uddeler meer komen we op een windstille vlakte - de Uddelerschans - waar we even de benen strekken en heerlijk van het zonnetje genieten. Een klein meer op een bijzondere plek. Zo midden op de Veluwe en 24 meter boven het zeeniveau! Klik op de link om er meer over te lezen. De resten van de hunneschans zijn zo rond 900 na Christus opgeworpen. Als we weg willen gaan treffen we twee andere wandelaar. We knopen even een gesprek aan en het blijkt dat het de route controleurs zijn. Leuk om in de elf jaar die we nu gelopen hebben daadwerkelijk te ervaren dat we als wandelaars niet aan ons lot overgelaten worden.

We lopen nu in één vrijwel rechte streep naar de parkeerplaats waar de auto staat. Over het Uddelsche Buurtveld en de Bieze. We houden de zandweg aan. Beide zijden van de weg worden gemarkeerd door rijen paaltjes. En duidelijke borden om daar niet te lopen. Het veld wordt door de explosieven opruimingsdienst schoongemaakt. Toch weer een veilig gevoel.

In haar kamerjas . . . .

Nieuw Milligen - Elspeet

Gisteren lieten de regenbuien mij nog wat in het ongewisse. Voor vandaag echter, zo hoorde ik dat vanmorgen, was er een prachtige dag voorspeld. We hebben die ook gekregen. Het is nog donker als we de tweede auto parkeren maar na de koffiestart trekt dat al gauw weg. De grond is nog nat van gisteren en enigszins "glijdend" gaan we van start. We lopen langs het Kootwijker veen. Het meer ligt zo'n 40 meter boven NAP en is een levend stuk hoogveen. De ondergrond dateert uit de ijstijd en is een korst van ijzeroxide waarop zich een dikke laag veen gevormd heeft.

We horen duidelijk het verkeer op de snelweg en als we even later over de Asselse heide lopen valt ook het drukke treinverkeer op. Langzaam verdwijnt de dagelijkse drukte naar de achtergrond en genieten we van de stilte en de verlatenheid van het kroondomein. Ook het dorp Hoog Soeren baadt in die rust. Het dorp zonder straatnamen en alleen huisnummers ligt midden in de kroondomeinen. Als we het dorp uitlopen staat Paula daar in haar kamerjas. Een stevige dame die ons geen blik waardig keurt.

We lopen onder de geweldig beuken door. De bossen zijn in 1684 aangekocht door stadhouder Willem III. Voorbij de Echoput wandelen we Kroondomein Het Loo op. De kloot wordt opgediept uit de rugzak van Erik. Voor ons ligt een mooi zandpad dat uitermate geschikt is voor het klootschieten.

Rechts van ons is het ruitergat en als we bij de Spaanse Kap komen, slaan we links af richting Elspeet. De weg is recht en erg lang. Langs de Kroeze eik en over de Hooge Duvel bereiken we Elspeet waar de auto staat. We halen eerst de andere auto op en drinken daarna bij Kees nog een lekker kopje koffie. Dank je Kees!

Sssst jongens, daar heb je ze . . . .

Hoenderloo - Nieuw Millingen

Wat een verschil met gisteren! Vrijwel geen regen gehad. Vanmorgenvroeg om 6 uur uit Dalfsen weggereden en na een goed uurtje de eerste auto achtergelaten op de parkeerplaats bij het Caitwicker zand. Een zandvlakte tussen Kootwijk en de N302.  Daarna doorgereden naar het startpunt in Hoenderloo. Als we de koffie op hebben vertrekken we en lopen het avontuur tegemoet. Na een kwartiertje worden we tegengehouden door Henk. Sssst jongens, daar heb je ze. We bukken en zien een eind verderop op het pad edelherten staan. De hindes kijken onze kant nog een keer om en gaan er dan vandoor. Jammer, we lopen weer verder tot we een kwartier later nog een hert zien. Inmiddels komt het zonnetje er bij en schijnt lekker tussen de bomen door.

Vanaf de Ossenweg slaan we een zijpad in. Dan zien we een wit papier op de grond liggen, hmmm wat mag dat zijn? Rommel kom je toch niet echt tegen. Het blijkt een kaartje te zijn dat onderaan een ballon de reis van Werkendam naar hier gemaakt heeft. Hemels breed ruim 80, 90 kilometer. We gaan het in ieder geval terug sturen. In de foto's die met een digitale camera gemaakt zijn staat een flinke waslijst aan diverse gegevens b.v. het cameratype, welke soort lens, de belichtingstijd, diafragma enz. Zodra de camera voorzien is van een GPS module worden ook die gegevens meegenomen. Zo kun je dus exact nagaan op welke plek de foto gemaakt is.

We lopen door het bos bij de braamberg, een rustgebied voor het wild. Sinds een jaar of drie zijn daar enkele wandelpaden opengesteld voor publiek. En die rust ervaar je wel degelijk. Na het bos met zijn smalle paadjes komen we bij de Hoog Buurlose heide. Sinds de jaren 60 van de vorige eeuw begraast door een kudde van ruim 200 schapen. Vandaag zijn ze niet te zien, het is voor die dieren ook zaterdag. Vanaf een bankje proberen we te ontdekken wat de gebouwen aan de horizon zijn. Er wordt zelfs Apeldoorn genoemd maar we komen er niet echt uit. Na de heide komen we weer in het bos. Daar komen we een leemkuil tegen, ontstaan door het afgraven van leem uit de bodem. Na de afgraving blijft de kuil achter en vult zich met water omdat de bodem nauwelijks water doorlaat.

Even later zien we de schapen in een weide grazen en naderen we Hoog Buurlo. Een gehucht dat een weldadige rust uitstraalt. In de middeleeuwen vestigden zich daar monniken die de wildernis ontgonnen en eikenhakhout bossen aanlegden. Nog steeds is het gehucht omringt door fraaie bossen. Let ook op de lanen van dubbele en driedubbele rijen beuken. We laten de sfeer op ons inwerken en genieten van een kop koffie.

We gaan weer verder en passeren op een het bordje Radio Kootwijk er wordt verbaast op gereageerd, "is dat dan een plaats?". Vanaf 1918 werd er rondom het zendstation een dorp gebouwd dat sinds 1964 een geasfalteerde verbinding met de buitenwereld kreeg. Lees meer over het dorp en zijn bewoners op de site van Radio Kootwijk. Het zendstation staat prominent is deze "verlaten" omgeving.

We steken het Kootwijkerzand over en komen na het bos bij het Kootwijk aan. Inmiddels begint het wat voorzichtig te spetteren. We besluiten om even onder de grote boom bij de kerk te schuilen. We raadplegen voor de zoveelste keer de buien-app op de telefoon. Het blijft voorlopig heel zachtjes regen. We lopen maar weer door want met dit weer voelen het ook wel lekker aan. Vanuit Kootwijk gaat het verder door bos, onder de A1 door en zo naar de recreatieplaats bij het Caitwickerzand.

. . . weten jullie wel wat voor dag het is . . .

Loenen - Hoenderloo

We rijden vandaag weer vroeg weg. Nadat we een auto in Hoenderloo achter gelaten hebben rijden we naar de schaapskooi in Loenen daar gaan we vandaag van start. Onderweg zien we twee herten de weg oversteken. Het is nog donker als we op de parkeerplaats koffie drinken. Via de schaapskooi, die in tegenstelling tot de vorige keer, nu gevuld was lopen we richting het dorp. Lang blijven we daar niet en lopen langs de kerk het dorp weer uit. Achter de erebegraafplaats langs waar voornamelijk verzetsstrijders liggen begraven. We steken de Vrijenbergerspreng over en lopen een stuk langs de beek. Onder de struiken aan de kant van het pad scharrelt een goudhaantje rond. Het is frisjes vandaag, muts en wanten zijn niet overbodig. Onder de grote beuken zien we de door wilde zwijnen omgewoelde grond. Door de besneeuwde natuur vallen de plaatsen nu heel duidelijk op.

Over de Ramenberg komen we bij de Woeste Hoeve. Al in de middeleeuwen was hier een herberg waar men kon rusten van de reis die men maakte. Aan de overkant van de weg staat het monument dat herinnert aan de grote fusillade waarbij 116 Nederlanders werden doodgeschoten. Een indrukwekkende plaats. Bekijk de reportage die de NOS daarvan in 2007 maakte (vanaf 39:30). Koud en stil lag daar vandaag een bos bloemen,  herinnering aan de lichamen die daar koud en stil achter bleven.

We gaan verder door de wereld van contrasten.  Na enige tijd gebruiken we de stronken van een omgezaagde boom als koffietafel. Als de koffie ingeschonken is tovert Henk uit zijn rugzak een doos slagroomsoesjes en ik kom met een bus slagroom. Een extraatje bij de koffie omdat we10 jaar geleden zijn begonnen met het lopen. Op 18 januari 2003 zijn we begonnen met het Pieterpad en hebben toen het traject Pieterburen - Winsum gelopen.

Pieterburen - Winsum, 18 januari 2003

Heerlijk om zo af en toe een dag te lopen en te genieten van de natuur, steeds wisselt het seizoen en de omgeving. Wat verder komt het zonnetje door de grijze lucht heen, wat willen we nog meer? Het is gewoon super! Langs een paar recreatieparken bereiken we Hoenderloo en sluiten af met friet en een bal gehakt.

In herfstkleuren getooid

Rheden - Loenen

Het is nog vroeg als we, na het gebruikelijke kopje koffie, de auto achterlaten en gaan lopen. Een luide gil klinkt door de stille morgen en even later zien we de witte pluim van de stoomtrein achter de bebouwing langs gaan. De zon kleurt de lucht nog even, in het dal ligt Rheden. We moeten nogal klimmen en lopen langs de steile hellingen van het droogdal. Een uitgestrekt heidegebied. Het is weer om de jassen uit te doen terwijl later op de dag nog een lange broek vervangen wordt door een korte.

We lopen door de Middachter Bossen die in een uitbundige herfsttooi staan. Ineens zien we een aantal wilde zwijnen het pad oversteken. Niet erg vlak bij maar duidelijk in beeld. Het wordt ons later ook wel duidelijk want op de grond zien we grote hoeveelheden tamme kastanjes liggen. We schillen er een paar en ze smaken heerlijk.

 

Bij Dieren komen we op het voormalige jachtgebied van de Oranjes. Zo lopen we een stuk over de Lange Juffer, een kaarsrechte weg die Willem III aan liet leggen zodat de jachtstoet zich snel kon verplaatsen. Even verder ligt de Carolinaberg, genoemd naar de dochter van Stadhouder Willem IV. Bovenop de berg komen 14 lanen uit op 1 punt. Een schitterend gezicht, oppassen dat je wel de goede laan uitkiest. "Onze" laan was gelukkig gemarkeerd het het rood/gele merkteken.

Het bos is hier anders van structuur dan tijdens het eerste deel. De grondsoort zorgt voor groter uitgegroeide bomen. Bij de Eerbeekse beek drinken we een kopje soep en bekijken het kraakheldere water van de beek. Niet dieper dan 20 a 30 cm. Rechts van de brug ligt een papierfabriek die dankbaar gebruik van het water maakt. We lopen een heel stuk langs de beek die diep onderons rustig voortkabbelt.

De bossen maken plaats voor heide. We kunnen weer ver van ons af kijken. We lopen over de Zilvense Heide, waar zich de ijkbasis ligt van het driehoeksnet (RD), naar de Loenermark. Als werkverschaffingsproject aangelegd in 1932. Door het bos lopen we de laatste kilometers naar de Schaapskooi. Op de parkeerplaats hebben we vanmorgen vroeg de tweede auto achtergelaten. Instappen en weer naar Rheden om de andere op te halen.